Ghazal 361

آن که پامالِ جفا کرد چو خاکِ راهم

خاک می‌بوسم و عُذرِ قَدَمَش می‌خواهم

من نه آنم که ز جورِ تو بِنالم، حاشا

بندهٔ معتقد و چاکرِ دولتخواهم

بسته‌ام در خَمِ گیسویِ تو امّیدِ دراز

آن مبادا که کُنَد دستِ طلب کوتاهم

ذَرّهٔ خاکم و در کویِ توام جای خوش است

ترسم ای دوست که بادی بِبَرَد ناگاهم

پیرِ میخانه سَحَر جامِ جهان‌بینم داد

و اندر آن آینه از حُسنِ تو کرد آگاهم

صوفیِ صومعهٔ عالَمِ قُدسَم لیکن

حالیا دیرِ مُغان است حوالتگاهم

با منِ راه‌نشین خیز و سوی میکده آی

تا در آن حلقه ببینی که چه صاحب جاهم

مست بگذشتی و از حافظت اندیشه نبود

آه اگر دامنِ حُسنِ تو بگیرد آهم

خوشم آمد که سحر خسروِ خاور می‌گفت

با همه پادشهی بندهٔ تورانشاهم

an ke pamale jafa kard cho khak rahm

khak mi-busm o 'ozre ghadamash mi-khaaham

man na anm ke ze jowr to benalm, hasha

bande m'taghad o chakre dulatkhuahm

baste-am dar khame gisuye to omid deraz

an mabada ke konad dast talab kutahm

zarar-ye khakm o dar kuy tavam jay khosh ast

tarasam ey dust ke badi bebarad nagahm

pir meykhane sahar jam jahan-binam dad

o andar an ayene az hosn to kard agahm

sufi some'e 'alam ghodsam liken

halia deyr moghan ast hualatgahm

ba man rah-neshin khiz o suye meykade ai

ta dar an halghe babini ke che saheb jahm

mast bagazashti o az hafazt andishe nabud

ah agar daman hosn to bagird ahm

khushm amad ke sahar khasarve khaur mi-goft

ba hame padashhi bande turanshahm