Ghazal 359

خُرَّم آن روز کز این منزلِ ویران بروم

راحتِ جان طلبم و از پِیِ جانان بروم

گر چه دانم که به جایی نَبَرد راه غریب

من به بویِ سرِ آن زلفِ پریشان بروم

دلم از وحشتِ زندانِ سِکَندَر بگِرفت

رخت بربندم و تا مُلکِ سلیمان بروم

چون صبا با تنِ بیمار و دلِ بی‌طاقت

به هواداریِ آن سروِ خُرامان بروم

در رهِ او چو قلم گر به سرم باید رفت

با دلِ زخم‌کَش و دیدهٔ گریان بروم

نذر کردم گر از این غم به درآیم روزی

تا درِ میکده شادان و غزل‌خوان بروم

به هواداری او ذَرِّه‌صفت، رقص‌کنان

تا لبِ چشمهٔ خورشیدِ درخشان بروم

تازیان را غمِ احوالِ گران‌باران نیست

پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم

ور چو حافظ ز بیابان نبرم رَه بیرون

همرهِ کوکبهٔ آصفِ دوران بروم

khorram an ruz kaz in manzel vairan barum

rahte jan talabam o az peye janan barum

gar che danam ke be jaii nabard rah gharib

man be buy sar an zolf parishan barum

delam az vahashte zandane sekandar begereft

rakht barabanadam o ta molk saliman barum

chon saba ba tane bimar o del bi-taght

be huadarye an sarv kharaman barum

dar rah u cho ghalam gar be saram bayad raft

ba del zakham-kesh o did-ye garian barum

nazar kardam gar az in gham be daraim ruzi

ta dar meykade shadan o ghazal-khan barum

be huadari u zarree-safat, raghas-kanan

ta lab chasham-ye khorshid darakhshan barum

tazian ra gham ahuale garan-baran nist

parsaian maddi ta khosh o asan barum

var cho hafez ze biaban nabaram rah birun

hamarhe kukab-ye asfe duran barum