Ghazal 358

غمِ زمانه که هیچش کَران نمی‌بینم

دَواش جز مِیِ چون ارغوان نمی‌بینم

به تَرک خدمتِ پیرِ مُغان نخواهم گفت

چرا که مصلحتِ خود در آن نمی‌بینم

ز آفتابِ قَدَح ارتفاعِ عیش بگیر

چرا که طالعِ وقت آن چُنان نمی‌بینم

نشانِ اهل خدا عاشقیست، با خود دار

که در مشایخِ شهر این نشان نمی‌بینم

بدین دو دیدهٔ حیران من هزار افسوس

که با دو آینه رویش عیان نمی‌بینم

قدِ تو تا بِشُد از جویبارِ دیدهٔ من

به جایِ سرو جز آبِ روان نمی‌بینم

در این خُمار کَسَم جرعه‌ای نمی‌بخشد

ببین که اهل دلی در میان نمی‌بینم

نشانِ مویِ میانش که دل در او بستم

ز من مَپرس که خود در میان نمی‌بینم

من و سفینهٔ حافظ که جز در این دریا

بضاعت سخن دُرفشان نمی‌بینم

gham zamane ke hichsh karan nemi-binam

dauash joz mi chon arghuan nemi-binam

be tork khedmat pir moghan nakhuahm goft

chera ke masalahte khod dar an nemi-binam

ze aftab ghadah aratfa'e 'ish bagir

chera ke tal'e vaght an chenan nemi-binam

neshan ahl khoda 'ashghist, ba khod dar

ke dar mashaikhe shahr in neshan nemi-binam

bedin do did-ye hiran man hezar afsus

ke ba do ayene ruish 'ian nemi-binam

ghad to ta beshod az juibare did-ye man

be jay sarv joz ab ravan nemi-binam

dar in khomar kasam jor'e-ey nemi-bakhashad

bebin ke ahl deli dar miyan nemi-binam

neshan muy miansh ke del dar u basatam

ze man mapars ke khod dar miyan nemi-binam

man o safin-ye hafez ke joz dar in darya

baza't sokhan dorafshan nemi-binam