Ghazal 357

در خراباتِ مُغان نورِ خدا می‌بینم

این عجب بین که چه نوری ز کجا می‌بینم

جلوه بر من مفروش ای مَلِکُ‌الْحاج که تو

خانه می‌بینی و من خانه‌ خدا می‌بینم

خواهم از زلفِ بُتان نافه‌گشایی کردن

فکرِ دور است همانا که خطا می‌بینم

سوزِ دل، اشکِ روان، آهِ سحر، نالهٔ شب

این همه از نظرِ لطفِ شما می‌بینم

هر دَم از رویِ تو نقشی زَنَدَم راهِ خیال

با که گویم که در این پرده چه‌ها می‌بینم

کس ندیده‌ست ز مُشکِ خُتَن و نافهٔ چین

آنچه من هر سَحَر از بادِ صبا می‌بینم

دوستان عیبِ نظربازیِ حافظ مکنید

که من او را ز مُحِبّانِ شما می‌بینم

dar kharabat moghan nur khoda mi-binam

in ajab bin ke che nuri ze koja mi-binam

jelve bar man mafrush ey molk-alhaj ke to

khane mi-bini o man khane khoda mi-binam

khaaham az zolf botan nafe-gashaii karadan

fekr dowr ast hamana ke khata mi-binam

suz del, ashk ravan, ah sahar, nale shab

in hame az nazar lotf shoma mi-binam

har dam az ruy to naghshi zanadam rah khiyal

ba ke guyam ke dar in parde che-ha mi-binam

kas nadide-st ze moshk khotan o nafe chin

anche man har sahar az bad saba mi-binam

dustan 'eyb nazarbazye hafez maknid

ke man u ra ze mohebbane shoma mi-binam