Ghazal 352

روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم

در لباسِ فقر کارِ اهلِ دولت می‌کنم

تا کی اندر دام وصل آرم تَذَروی خوش‌خِرام

در کمینم و انتظار وقتِ فرصت می‌کنم

واعظِ ما بوی حق نشنید بشنو کاین سخن

در حضورش نیز می‌گویم نه غیبت می‌کنم

با صبا افتان و خیزان می‌روم تا کویِ دوست

و از رفیقان ره استمدادِ همت می‌کنم

خاکِ کویت زحمت ما برنتابد بیش از این

لطف‌ها کردی بتا، تخفیفِ زحمت می‌کنم

زلفِ دلبر دامِ راه و غمزه‌اش تیرِ بلاست

یاد دار ای دل که چندینت نصیحت می‌کنم

دیدهٔ بدبین بپوشان ای کریمِ عیب‌پوش

زین دلیری‌ها که من در کُنجِ خلوت می‌کنم

حافظم در مجلسی دُردی‌کشم در محفلی

بنگر این شوخی که چون با خلق، صنعت می‌کنم

ruzgari shod ke dar meykhane khedmat mi-konam

dar labase faghar kar ahl dolat mi-konam

ta key andar dam vasl arm tazarui khosh-kheram

dar kaminm o anatzar vaght farasat mi-konam

vaa'ze ma buy hagh nashnid beshno ka'in sokhan

dar hazursh niz mi-guyam na ghibt mi-konam

ba saba aftan o khizan mi-ravam ta kuy dust

o az rafighan rah asatamdade hemmat mi-konam

khak kuit zhamat ma barantabd bish az in

lotf-ha kardi bata, takhfife zhamat mi-konam

zolf delbar dam rah o ghamze-ash tire balast

yad dar ey del ke chandint nasiht mi-konam

did-ye badbin bapushan ey karime 'eyb-push

zin daliri-ha ke man dar konje khalvat mi-konam

hafazm dar majalsi dordi-kesham dar mahafli

banagar in shukhi ke chon ba khalgh, san't mi-konam