Ghazal 350

به عزمِ توبه سحر گفتم استخاره کُنم

بهارِ توبه‌شکن می‌رسد چه چاره کُنم؟

سخن درست بگویم نمی‌توانم دید

که مِی خورند حریفان و من نِظاره کنم

چو غنچه با لبِ خندان به یادِ مجلسِ شاه

پیاله گیرم و از شوق، جامه پاره کنم

به دورِ لاله دماغِ مرا عِلاج کنید

گر از میانهٔ بزمِ طَرَب کناره کنم

ز رویِ دوست مرا چون گلِ مراد شِکُفت

حوالهٔ سَرِ دشمن به سنگِ خاره کنم

گدایِ میکده‌ام، لیک وقتِ مستی بین

که ناز بر فلک و حکم بر ستاره کنم

مرا که نیست رَه و رسمِ لقمه‌پرهیزی

چرا ملامتِ رندِ شراب‌خواره کنم

به تختِ گُل بنشانم بُتی چو سلطانی

ز سنبل و سَمَنش، سازِ طوق و یاره کنم

ز باده خوردن پنهان مَلول شد حافظ

به بانگِ بَربَط و نِی، رازَش آشکاره کنم

be 'zame tobe sahar goftam asatkhare konam

bahare tobe-shakan mi-resad che chare konam?

sokhan darasat baguim nemi-tuanm did

ke mi khurand harifan o man nezare konam

cho ghonche ba lab khandan be yad majles shah

piyale girm o az showgh, jame pare konam

be dowr lale damaghe mara 'elaj kanid

gar az mian-ye bazme tarab kanare konam

ze ruy dust mara chon gol morad shekoft

hual-ye sar dashaman be sange khare konam

gadaye meykade-am, lik vaght masti bin

ke naz bar falak o hokm bar satare konam

mara ke nist rah o rasm laghme-parhizi

chera malamte rend sharab-khuare konam

be takhte gol banshanm boti cho saltani

ze sanabal o samansh, saz tugh o yaare konam

ze bade khuradn penhan malul shod hafez

be bange barbat o ney, razash ashkare konam