Ghazal 349

دوش سودایِ رُخَش گفتم ز سر بیرون کُنَم

گفت کو زنجیر؟ تا تدبیرِ این مجنون کُنَم

قامتش را سرو گفتم، سر کشید از من به خشم

دوستان از راست می‌رَنجَد نِگارم، چون کنم؟

نکته ناسنجیده گفتم دلبرا معذور دار

عشوه‌ای فرمای تا من طبع را موزون کنم

زردرویی می‌کَشَم زان طبعِ نازک، بی‌گناه

ساقیا جامی بده تا چهره را گُلگون کنم

ای نسیمِ منزلِ لیلی خدا را تا به کی

رَبع را برهم زنم، اَطلال را جیحون کنم

من که رَه بُردم به گنجِ حُسنِ بی‌پایان دوست

صد گدایِ همچو خود را بعد از این قارون کنم

ای مَهِ صاحب قران، از بنده حافظ یاد کن

تا دعایِ دولتِ آن حُسنِ روزافزون کنم

dush sudaye rokhash goftam ze sar birun konam

goft ku zanjir? ta tadbire in majnun konam

ghamatsh ra sarv goftam, sar keshid az man be khasham

dustan az rast mi-ranjad negarm, chon konam?

nokte nasanjide goftam dalabra m'zur dar

'eshve-ey farmai ta man tab' ra muzun konam

zaradruii mi-kesham zan tab' nazk, bi-gonah

saghiya jami bedeh ta chehre ra golgun konam

ey nasim manzel lili khoda ra ta be key

rab' ra baraham zanam, atlal ra jihun konam

man ke rah boradm be ganj hosn bi-paian dust

sad gadaye hamcho khod ra ba'd az in gharun konam

ey mah saheb gharan, az bande hafez yad kon

ta do'aye dolat an hosn ruzafzun konam