Ghazal 344

عمریست تا من در طلب، هر روز گامی می‌زنم

دستِ شفاعت هر زمان در نیک نامی می‌زنم

بی ماهِ مِهرافروزِ خود، تا بُگذَرانَم روزِ خود

دامی به راهی می‌نهم، مرغی به دامی می‌زنم

اورنگ کو؟ گُلچهر کو؟ نقشِ وفا و مِهر کو؟

حالی من اندر عاشقی، داوِ تمامی می‌زنم

تا بو که یابم آگهی از سایهٔ سَروِ سَهی

گلبانگِ عشق از هر طرف، بر خوش خرامی می‌زنم

هرچند کـ‌آن آرامِ دل، دانم نبخشد کامِ دل

نقشِ خیالی می‌کشم، فالِ دوامی می‌زنم

دانم سر آرد غُصِّه را، رنگین برآرد قِصِّه را

این آهِ خون افشان که من، هر صبح و شامی می‌زنم

با آن که از وی غایبم، وز مِی چو حافظ تایبم

در مجلسِ روحانیان، گَه گاه جامی می‌زنم

'marist ta man dar talab, har ruz gami mi-zanam

dast shafa't har zaman dar nik nami mi-zanam

bi mah mehrafruze khod, ta bogzaranam ruz khod

dami be rahi mi-naham, marghi be dami mi-zanam

aurang ku? golachahr ku? naghsh vafa o mehr ku?

hali man andar 'ashghi, dave tamami mi-zanam

ta bu ke yaabm aghi az saye sarv sahi

galbange 'eshgh az har taraf, bar khosh kharami mi-zanam

harachanad k-an arame del, danam nabakhashad kam del

naghsh khiali mi-kesham, fale duami mi-zanam

danam sar arad ghosse ra, rangin barard ghesse ra

in ah khun afshan ke man, har sobh o shami mi-zanam

ba an ke az vai ghaibm, vaz mi cho hafez taibm

dar majles ruhanian, gae gae jami mi-zanam