Ghazal 342

حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنم

خوشا دَمی که از آن چهره پرده برفکنم

چُنین قفس نه سزایِ چو من خوش‌اَلحانی‌ست

رَوَم به گلشنِ رضوان، که مرغِ آن چمنم

عیان نشد که چرا آمدم، کجا رفتم

دریغ و درد که غافل ز کارِ خویشتنم

چگونه طوف کنم در فضایِ عالمِ قدس؟

که در سراچهٔ ترکیب، تخته‌‌بندِ تنم

اگر ز خونِ دلم بویِ شوق می‌آید

عجب مدار که هم‌دردِ نافهٔ خُتنم

طرازِ پیرهنِ زَرکشم مبین چون شمع

که سوزهاست نهانی درونِ پیرهنم

بیا و هستیِ حافظ ز پیشِ او بردار

که با وجودِ تو کس نشنود ز من که منم

hajabe chehre jan mi-shavad ghabare tanam

khusha dami ke az an chehre parde barafakanam

chenin ghafas na sazaye cho man khosh-alhani-st

ravam be golshan razuan, ke morgh an chamanam

'ian nashod ke chera amadam, koja raftam

darigh o dard ke ghafel ze kar khuishatanm

chagune tuf konam dar fazaye 'alam ghods?

ke dar sarach-ye tarkib, takhte-band tanam

agar ze khun delam buy showgh mi-ayad

ajab madar ke ham-dard nafe khotanm

taraze pirahne zarakashm mabin chon sham'

ke suzhast nahani darune pirahanm

biya o hasatye hafez ze pish u bardar

ke ba vajude to kas nashnud ze man ke manam