Ghazal 341

گر من از سرزنشِ مدَّعیان اندیشم

شیوهٔ مستی و رندی نَرَوَد از پیشم

زهدِ رندانِ نوآموخته راهی به دِهیست

من که بدنامِ جهانم چه صلاح اندیشم؟

شاهِ شوریده‌سران خوان منِ بی‌سامان را

زان که در کم‌خِرَدی از همه عالم بیشم

بر جَبین نقش کُن از خونِ دلِ من خالی

تا بدانند که قربانِ تو کافِرکیشم

اعتقادی بِنُما و بِگُذَر بهرِ خدا

تا در این خرقه ندانی که چه نادَرویشم

شعر خونبارِ من ای باد، بِدان یار رسان

که ز مژگانِ سیَه، بر رگِ جان زد نیشم

من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کس؟

حافظِ رازِ خود و عارفِ وقتِ خویشم

gar man az sarazanshe madda'ian andishm

shive masti o rendi naravad az pishm

zohd rendan nuamukhte rahi be dehist

man ke badname jahanm che salah andishm?

shah shuride-saran khan man bi-saman ra

zan ke dar kam-kheradi az hame 'alam bishm

bar jabin naghsh kon az khun del man khali

ta badanand ke gharbane to kaferkishm

a'taghadi benoma o begozar bahr khoda

ta dar in kherghe nadani ke che nadaruishm

she'r khunbare man ey bad, bedan yar rasan

ke ze mazhgane siyah, bar rage jan zad nishm

man agar bade khurm var na che karam ba kas?

hafez raz khod o 'aref vaght khuishm