Ghazal 334

گر دست رَسَد در سرِ زُلفینِ تو بازم

چون گوی چه سرها که به چوگانِ تو بازم

زلفِ تو مرا عمر دراز است ولی نیست

در دست، سرِ مویی از آن عمرِ درازم

پروانهٔ راحت بده ای شمع که امشب

از آتشِ دل پیش تو چون شمع گُدازم

آن دَم که به یک خنده دَهَم جان چو صُراحی

مستانِ تو خواهم که گُزارَند نمازم

چون نیست نمازِ منِ آلوده نمازی

در میکده زان کم نَشَوَد سوز و گُدازم

در مسجد و میخانه خیالت اگر آید

محراب و کمانچه ز دو ابرویِ تو سازم

گر خلوتِ ما را شبی از رخ بِفُروزی

چون صبح بر آفاقِ جهان سر بِفَرازم

محمود بُوَد عاقبتِ کار در این راه

گر سر بِرَوَد در سرِ سودایِ اَیازم

حافظ غمِ دل با که بگویم؟ که در این دور

جز جام نشاید که بُوَد محرمِ رازم

gar dast resad dar sar zolfine to bazm

chon guy che sarha ke be chugane to bazm

zolf to mara 'omr deraz ast vali nist

dar dast, sar muii az an 'omr darazm

parvane raht bedeh ey sham' ke amashb

az atash del pish to chon sham' godazm

an dam ke be yek khande daham jan cho sorahi

mastane to khaaham ke gozarand namazm

chon nist namaz man alude namazi

dar meykade zan kam nashavad suz o godazm

dar masjed o meykhane khialt agar ayad

mahrab o kamanche ze do abruy to sazm

gar khalvat ma ra shabi az rokh beforuzi

chon sobh bar afaghe jahan sar befarazm

mahmud bud 'aghabte kar dar in rah

gar sar beravad dar sar sudaye aiazm

hafez gham del ba ke baguim? ke dar in dowr

joz jam nashaid ke bud maharme razm