Ghazal 333

نمازِ شامِ غریبان چو گریه آغازم

به مویه‌هایِ غریبانه، قِصه پردازم

به یادِ یار و دیار آنچنان بِگِریَم زار

که از جهان رَه و رسمِ سفر براندازم

من از دیارِ حبیبم نه از بِلاد غریب

مُهَیمنا به رفیقانِ خود رسان بازم

خدای را مددی ای رفیقِ رَه تا من

به کویِ میکده دیگر عَلَم برافرازم

خِرَد ز پیریِ من کِی حساب برگیرد؟

که باز با صَنَمی طفل، عشق می‌بازم

بجز صَبا و شِمالم نمی‌شناسد کس

عزیز من! که بجز باد نیست دَم‌سازم

هوایِ منزل یار، آب زندگانیِ ماست

صبا بیار نسیمی ز خاکِ شیرازم

سِرشکم آمد و عیبم بگفت روی به روی

شکایت از که کنم؟ خانگی‌ست غَمّازَم

ز چَنگِ زهره شنیدم که صبح‌دم می‌گفت

«غلامِ حافظِ خوش‌لهجهٔ خوش‌آوازم»

namaz shame ghariban cho garie aghazm

be muie-haye gharibane, ghesse pardazm

be yad yar o diar anachnan begeryam zar

ke az jahan rah o rasm safar barandazm

man az diare habibm na az belad gharib

mohaimna be rafighane khod rasan bazm

khadai ra maddi ey rafighe rah ta man

be kuy meykade digar 'elm barafrazm

kherad ze piri man key hasab bargird?

ke baz ba sanami tafal, 'eshgh mi-bazm

bajaz saba o shemalm nemi-shanasd kas

'aziz man! ke bajaz bad nist dam-sazm

havaye manzel yar, ab zendegani mast

saba biyar nasimi ze khak shirazm

serashakm amad o 'ibm bagafat ruy be ruy

shakait az ke konam? khangi-st ghammazam

ze chang zhare shanidm ke sobh-dam mi-goft

gholam hafez khosh-lahaj-ye khosh-auazm