Ghazal 331

به تیغم گَر کشد دستش نگیرم

وگر تیرم زَنَد منّت پذیرم

کمانِ ابرویت را گو بزن تیر

که پیشِ دست و بازویت بمیرم

غمِ گیتی گر از پایم درآرد

بجز ساغر که باشد دستگیرم؟

برآی ای آفتابِ صبحِ امّید

که در دستِ شبِ هجران اسیرم

به فریادم رَس ای پیرِ خرابات

به یک جرعه جوانم کن که پیرم

به گیسویِ تو خوردم دوش سوگند

که من از پایِ تو سر بر نگیرم

بسوز این خرقهٔ تقوا تو حافظ

که گر آتش شَوَم در وی نگیرم

be tighm gar kashad dasatash nagirm

vagr tirm zanad mennat pazirm

kaman abruit ra gu bazan tir

ke pish dast o bazuit bamirm

gham giti gar az paim darard

bajaz saghar ke bashad dasatgirm?

barai ey aftab sobh omid

ke dar dast shab hejran asirm

be fariadm ras ey pir kharabat

be yek jor'e juanm kon ke pirm

be gisuye to khuradm dush sugand

ke man az pay to sar bar nagirm

basuz in kherghe taghva to hafez

ke gar atash shavam dar vai nagirm