Ghazal 326

در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم

کز سر زلف و رخش، نعل در آتش دارم

عاشق و رندم و می‌خواره به آواز بلند

وین همه منصب از آن حور  پری‌وش دارم

گر تو زین دست مرا بی سر و سامان داری

من به آه سحرت زلف، مشوش دارم

گر چنین چهره گشاید خطِ زنگاریِ دوست

من رخ زرد، به خونابه منقش دارم

گر به کاشانهٔ رندان قدمی خواهی زد

نُقل شعر شِکرین و مِیِ بی‌غش دارم

ناوَک غمزه بیار و رَسَنِ زلف که من

جنگ‌ها با دل مجروح بلاکش دارم

حافظا چون غم و شادیِّ جهان در گذر است

بهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم

In the secret house of my ease (the heart), a sweet idol (the true Beloved), I have

From Whose tress-tip and cheek, the horse-shoe (of agitation) in the. fire I have.

With loud shout, me (they call) — lover, profligate, wine-drinker! From that Hur, like the Pari, all

I have. If, in this way, me, resourceless Thou keep, •With a morning-sigh, dishevelled, Thy tress, I keep.

...

...

...

...

...

dar nahankhan-ye 'sharat sanmi khosh daram

kaz sar zolf o rakhash, n'l dar atash daram

'ashegh o ranadam o mi-khuare be auaz boland

vin hame manasab az an hur pari-vash daram

gar to zin dast mara bi sar o saman dari

man be ah sharat zolf, mashush daram

gar chenin chehre gashaid khat zangarye dust

man rokh zarad, be khunabe managhash daram

gar be kashan-ye rendan ghadmi khaahi zad

noghl she'r shekrin o mi bi-ghash daram

navak ghamze biyar o rasane zolf ke man

janag-ha ba del majruh balaksh daram

hafeza chon gham o shadi jahan dar gozar ast

bahatar an ast ke man khater khod khosh daram