Ghazal 325

گر دست دهد خاکِ کفِ پایِ نگارم

بر لوحِ بَصَر خطِّ غباری بنگارم

بر بویِ کنارِ تو شدم غرق و امید است

از موجِ سرشکم که رسانَد به کنارم

پروانهٔ او گر رسدم در طلبِ جان

چون شمع همان دَم به دَمی جان بِسِپارَم

امروز مَکَش سر ز وفایِ من و اندیش

زان شب که من از غم به دعا دست برآرم

زلفین سیاهِ تو به دلداریِ عُشّاق

دادند قراری و بِبُردَند قرارم

ای باد از آن باده نسیمی به من آور

کان بویِ شفابخش بُوَد دفعِ خُمارم

گر قلبِ دلم را نَنَهد دوست عیاری

من نقدِ روان در دَمَش از دیده شمارم

دامن مَفِشان از منِ خاکی که پس از من

زین در نتواند که بَرَد باد غبارم

حافظ لبِ لَعلَش چو مرا جانِ عزیز است

عمری بُوَد آن لحظه که جان را به لب آرم

gar dast dahad khak kaf pay nagarm

bar luhe basar khat ghabari bangarm

bar buy kenar to shodam gharagh o omid ast

az mowj sarashakam ke rasanad be kanarm

parvane u gar rasadam dar talab jan

chon sham' haman dam be dami jan beseparam

emruz makash sar ze vafaye man o andish

zan shab ke man az gham be do'a dast bararm

zalfin siyah to be deldari 'oshshagh

dadand gharari o bebordand ghararm

ey bad az an bade nasimi be man aur

kan buy shafabakhsh bud daf'e khomarm

gar ghalbe delam ra nanahd dust 'iari

man naghd ravan dar damash az dide shamarm

daman mafeshan az man khaki ke pas az man

zin dar natuand ke bord bad ghabarm

hafez lab la'lash cho mara jan 'aziz ast

'omri bud an lahze ke jan ra be lab arm