Ghazal 318

مرا می‌بینی و هر دَم زیادَت می‌کنی دَردَم

تو را می‌بینم و میلم زیادَت می‌شود هر دَم

به سامانم نمی‌پرسی، نمی‌دانم چه سر داری

به درمانم نمی‌کوشی، نمی‌دانی مگر دردم؟

نه راه است این که بُگذاری مرا بر خاک و بُگریزی

گُذاری آر و بازم پرس تا خاکِ رَهَت گردم

ندارم دستت از دامن، به جز در خاک و آن دَم هَم

که بر خاکم روان گَردی بگیرد دامنت گَردم

فرو رفت از غمِ عشقت دَمَم دَم می‌دهی تا کی؟

دَمار از من برآوردی نمی‌گویی برآوردم

شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می‌جُستم

رُخَت می‌دیدم و جامی هلالی باز می‌خوردم

کشیدم در بَرَت ناگاه و شد در تابْ گیسویت

نهادم بر لبت لب را و جان و دل فِدا کردم

تو خوش می‌باش با حافظ، برو گو خصم جان می‌ده

چو گرمی از تو می‌بینم، چه باک از خصمِ دَم سَردم

mara mi-bini o har dam ziadat mi-koni dardam

to ra mi-binam o milm ziadat mi-shavad har dam

be samanm nemi-parsi, nemi-danam che sar dari

be darmanm nemi-kushi, nemi-dani magar daradam?

na rah ast in ke bogzari mara bar khak o bogrizi

gozari ar o bazm paras ta khak rahat garadam

nadarm dasatat az daman, be joz dar khak o an dam ham

ke bar khakm ravan gardi bagird damant garadm

faru raft az gham 'shaghat damam dam mi-dahi ta key?

damar az man baraurdi nemi-guyi barauradm

shabi del ra be tariki ze zalafat baz mi-josatm

rakht mi-didam o jami halali baz mi-khuradm

kashidm dar barat nagae o shod dar tab gisuit

nahadm bar labat lab ra o jan o del feda kardam

to khosh mi-bash ba hafez, boro gu khasam jan mi-de

cho garmi az to mi-binam, che bak az khasme dam saradm