Ghazal 312

بُشری اِذِ السَّلامةُ حَلَّت بِذی سَلَم

لِلّهِ حمدُ مُعتَرِفٍ غایةَ النِّعَم

آن خوش خبر کجاست؟ که این فتح، مژده داد

تا جان فِشانَمَش چو زر و سیم در قَدَم

از بازگشتِ شاه در این طُرفِه منزل است

آهنگِ خصم او به سراپردهٔ عَدَم

پیمان شکن هرآینه گَردَد شکسته حال

انَّ العُهودَ عِندَ مَلیکِ النُّهی ذِمَم

می‌جست از سحابِ اَمل رحمتی ولی

جز دیده‌اش مُعاینه بیرون نداد نَم

در نیلِ غم فُتاد؛ سپهرش به طنز گفت

الآنَ قَد نَدِمتَ و ما یَنفَعُ النَّدَم؟

ساقی چو یارِ مَه رخ و از اهلِ راز بود

حافظ بخورد باده و شیخ و فقیه هم

boshri eze alassalame hallat bezi salam

lelalhe hamdo mo'tarefen ghaie alanne'am

an khosh khabar kojast? ke in fatah, mozhde dad

ta jan feshanamash cho zar o sim dar ghadam

az bazagashte shah dar in torfee manzel ast

ahang khasam u be saraparad-ye 'adam

piman shakan haraine gardad shekaste hal

anna al'ohuda 'enda malike alannohi zemam

mi-jasat az shabe aml rahamti vali

joz dide-ash mo'aine birun nadad nam

dar nile gham fotad; sapaharash be tanaz goft

alana ghad nademta o ma yanfa'o alannadam?

saghi cho yar mah rokh o az ahl raz bud

hafez bakhurd bade o sheykh o faghie ham