Ghazal 307

هر نکته‌ای که گفتم در وصفِ آن شَمایل

هر کو شنید گفتا «لِلّهِ دَرُّ قائل»

تحصیلِ عشق و رندی آسان نمود اول

آخر بسوخت جانم در کسبِ این فضایل

حَلّاج بر سرِ دار این نکته خوش سُراید

«از شافعی نپرسند امثالِ این مسائل»

گفتم که «کِی ببخشی بر جانِ ناتوانم؟»

گفت «آن زمان که نَبْوَد جان در میانه حائل»

دل داده‌ام به یاری، شوخی‌، کَشی، نگاری

مَرضیّةُ السَجایا مَحمودَةُ الخَصائل

در عینِ گوشه‌گیری بودم چو چشمِ مستت

و اکنون شدم به مستان چون ابرویِ تو مایل

از آبِ دیده صد رَه طوفانِ نوح دیدم

وز لوحِ سینه نقشت هرگز نگشت زایل

ای دوست دستِ حافظ تَعویذِ چشم زخم است

یا رب ببینم آن را در گردنت حَمایل

har nokte-ey ke goftam dar vasfe an shamail

har ku shenid gofta lelalhe dar gha'el

tahsile 'eshgh o rendi asan nemud avval

akhar besukht janam dar kasbe in fazail

hallaj bar sar dar in nokte khosh soraid

az shaf'i naparasanad amsale in masa'el

goftam ke key babakhshi bar jan natuanm?

goft an zaman ke nabud jan dar miane ha'el

del dade-am be yaari, shukhi-, keshi, nagari

marazayye alsajaia mahmudae alkhasa'el

dar 'ine gushe-giri budam cho cheshm masatat

o aknun shodam be mastan chon abruy to mail

az ab dide sad rah tufane nuh didam

vaz luhe sine naghashat hargez nagashat zail

ey dust dast hafez ta'uize cheshm zakham ast

ya rab babinm an ra dar garadanat hamail