Ghazal 304

دارایِ جهان نصرتِ دین خسروِ کامل

یَحیَی بنِ مُظَفَّر مَلِکِ عالمِ عادل

ای درگهِ اسلام پناهِ تو گشاده

بر رویِ زمین روزنهٔ جان و دَرِ دل

تعظیمِ تو بر جان و خِرَد واجب و لازم

اِنعام تو بر کون و مکان فایض و شامل

روزِ ازل از کِلکِ تو یک قطره سیاهی

بر رویِ مَه افتاد که شد حلِّ مسائل

خورشید چو آن خالِ سیَه دید، به دل گفت

ای کاج که من بودَمی آن هندویِ مقبل

شاها فلک از بزمِ تو در رقص و سَماع است

دستِ طَرَب از دامنِ این زمزمه مَگسِل

مِی نوش و جهان بخش که از زلفِ کمندت

شد گردنِ بدخواه گرفتار سَلاسِل

دورِ فلکی یکسَره بر مَنْهَجِ عدل است

خوش باش که ظالم نَبَرد راه به منزل

حافظ قلمِ شاه جهان مُقسِمِ رزق است

از بهرِ معیشت مَکُن اندیشهٔ باطل

daraye jahan nasarte din khasarve kaml

yahyai bane mozaffar molk 'alam 'adl

ey darghe aslam panahe to gashade

bar ruy zamin ruzan-ye jan o dar del

t'zime to bar jan o kherad vaajb o lazm

en'am to bar kun o makan faiz o shaml

ruz azal az kelk to yek ghatre siahi

bar ruy mah oftad ke shod halle masa'el

khorshid cho an khal siyah did, be del goft

ey kaj ke man budami an handuye maghabal

shaha falak az bazme to dar raghas o sama' ast

dast tarab az daman in zamazme magsel

mi nush o jahan bakhsh ke az zolf kamanadat

shod garadne badkhuae garaftar salasel

dowr falki yaksare bar manhaje 'dal ast

khosh bash ke zalm nabard rah be manzel

hafez ghalme shah jahan moghseme razagh ast

az bahr m'isht makon andish-ye batl