Ghazal 303

شَمَمتُ روحَ وِدادٍ و شِمتُ برقَ وِصال

بیا که بویِ تو را میرم ای نسیمِ شِمال

أَ حادیاً بجمالِ الحبیبِ قِفْ وَ انْزِل

که نیست صبرِ جمیلم ز اشتیاقِ جَمال

حکایتِ شبِ هجران فروگذاشته بِهْ

به شکرِ آن که برافکند پرده روزِ وصال

بیا که پردهٔ گلریزِ هفت خانهٔ چشم

کَشیده‌ایم به تَحریرِ کارگاهِ خیال

چو یار بر سرِ صلح است و عُذر می‌طلبد

توان گذشت ز جورِ رقیب در همه حال

به جز خیالِ دهانِ تو نیست در دلِ تنگ

که کَس مباد چو من در پِیِ خیالِ محال

قَتیلِ عشقِ تو شد حافظِ غریب، ولی

به خاکِ ما گذری کن که خونِ مات حلال

'Tis the fresh spring. In this strive that joyous of heart thou mayst be

For, again, blossometh many a rose when in the clay (of the grave) thou shall be.

Within the veil, thee, the harp keepeth giving counsel. But,

Thee, counsel profiteth at that time when worthy thou mayst be.

I say not now, with whom, sit; what drink; For thou knowest, if wise and learned thou be. In the sward,

every leaf is a book of a different state; Woe is it if, careless of the state of all, thou be. 5.

Though, from us to the Friend, is a Path (the path of ma'rifat) full of

fear, Easy is the going, if acquainted with the stage (the Shaikh) — — thou be.

In excess, the world's anguish taketh life's cash, If, night and

day, in this difficult tale, (of journeying to the Friend) thou be.

O Hafiz! if, from lofty fortune, aid be thine, The

prey of that (true) Beloved, impressed with excellences, thou shalt be.

...

shamamto ruha vedaden o shemto bargha vesal

biya ke buy to ra mirm ey nasim shemal

a hadian bajmale alahbibe ghef o anzel

ke nist sabr jamilm ze ashtiaghe jamal

hekayat shab hejran farugzashte be

be shokr an ke barafakand parde ruz vesal

biya ke parde galrize hafat khane cheshm

kashide-aim be tahrire kargahe khiyal

cho yar bar sar solh ast o 'ozr mi-talabad

tavan gazashat ze jowr raghib dar hame hal

be joz khiyal dahan to nist dar del tang

ke kas mabad cho man dar peye khiyal mahal

ghatile 'eshgh to shod hafez gharib, vali

be khak ma gazri kon ke khun mat halal