Ghazal 301

ای دلِ ریشِ مرا با لبِ تو حقِّ نمک

حق نگه دار که من می‌روم، الله مَعَک

تویی آن گوهرِ پاکیزه که در عالمِ قدس

ذکرِ خیرِ تو بُوَد حاصلِ تسبیحِ مَلَک

در خلوصِ مَنَت ار هست شکی، تجربه کن

کس عیارِ زرِ خالص نشناسد چو محَک

گفته بودی که شَوَم مست و دو بوست بدهم

وعده از حد بشد و ما نه دو دیدیم و نه یَک

بگشا پستهٔ خندان و شِکَرریزی کن

خلق را از دهنِ خویش مَیَنداز به شک

چرخ برهم زنم ار غیرِ مرادم گردد

من نه آنم که زبونی کشَم از چرخِ فلک

چون بَرِ حافظِ خویشش نگذاری باری

ای رقیب از بَرِ او یک دو قدم دورتَرَک

O (beloved)! salt rights with thy lip, hath my wounded heart: The (salt) right, preserve

for I depart, and thee to God entrust.

(O true Beloved!) that pure jewel Thou art that, in the holy world,

The mention of Thee for good is the outcome of the angel's praise.

(O beloved!) if as to my sincerity doubt be thine, trial make

Like the touch-stone, none recogniseth the proof of pure gold.

(O true Beloved!) Thou spakest saying: — " Intoxicated, I become; and will give thee two

kisses:" Beyond limit, passed the covenant; but neither two (kisses), nor one (kiss), have we seen. 5.

Thy (small) laughing pistachio (mouth), open, sugar-scattering (speech), make

In doubt of Thy (having a) mouth, cast not the people.

The sphere, I will dash together (and destroy)

unless to my desire it come: Not that one am I, to endure contempt from the sky's sphere.

...

ey del rish mara ba lab to hagh namak

hagh negah dar ke man mi-ravam, allah ma'ak

tuii an gohar pakize ke dar 'alam ghods

zakre khire to bud hasle tasbih molk

dar khaluse mennat ar hast shaki, tajarbe kon

kas 'iare zare khals nashnasd cho mahak

gafte budi ke shavam mast o do bust badaham

va'de az had beshod o ma na do didim o na yek

bagsha pasat-ye khandan o shekarrizi kon

khalgh ra az dahne khish mayandaz be shak

charkh baraham zanam ar gheyr maradm garadad

man na anm ke zabuni kesham az charkh falak

chon bar hafez khuishsh nagzari bari

ey raghib az bar u yek do ghadam durtarak