Ghazal 301

ای دلِ ریشِ مرا با لبِ تو حقِّ نمک

حق نگه دار که من می‌روم، الله مَعَک

تویی آن گوهرِ پاکیزه که در عالمِ قدس

ذکرِ خیرِ تو بُوَد حاصلِ تسبیحِ مَلَک

در خلوصِ مَنَت ار هست شکی، تجربه کن

کس عیارِ زرِ خالص نشناسد چو محَک

گفته بودی که شَوَم مست و دو بوست بدهم

وعده از حد بشد و ما نه دو دیدیم و نه یَک

بگشا پستهٔ خندان و شِکَرریزی کن

خلق را از دهنِ خویش مَیَنداز به شک

چرخ برهم زنم ار غیرِ مرادم گردد

من نه آنم که زبونی کشَم از چرخِ فلک

چون بَرِ حافظِ خویشش نگذاری باری

ای رقیب از بَرِ او یک دو قدم دورتَرَک

ey del rish mara ba lab to hagh namak

hagh negah dar ke man mi-ravam, allah ma'ak

tuii an gohar pakize ke dar 'alam ghods

zakre khire to bud hasle tasbih molk

dar khaluse mennat ar hast shaki, tajarbe kon

kas 'iare zare khals nashnasd cho mahak

gafte budi ke shavam mast o do bust badaham

va'de az had beshod o ma na do didim o na yek

bagsha pasat-ye khandan o shekarrizi kon

khalgh ra az dahne khish mayandaz be shak

charkh baraham zanam ar gheyr maradm garadad

man na anm ke zabuni kesham az charkh falak

chon bar hafez khuishsh nagzari bari

ey raghib az bar u yek do ghadam durtarak