Ghazal 300

هزار دشمنم اَر می‌کنند قصدِ هلاک

گَرَم تو دوستی از دشمنان ندارم باک

مرا امیدِ وصالِ تو زنده می‌دارد

و گر نه هر دَمم از هجرِ توست بیمِ هلاک

نفَس‌نفَس اگر از باد نَشنوم بویش

زمان‌زمان چو گل از غم کُنم گریبان چاک

رَوَد به خواب، دو چشم از خیالِ تو؟ هیهات

بُوَد صبور، دل اندر فراقِ تو؟ حاشاک

اگر تو زخم زَنی، بِهْ که دیگری مَرهم

و گر تو زهر دهی، بِهْ که دیگری تریاک

بِضَربِ سَیْفِکَ قَتْلی حَیاتُنا اَبدا

لِأنَّ روحیَ قَدْ طابَ اَن یَکونَ فِداک

عنان مَپیچ که گر می‌زنی به شمشیرم

سپر کُنم سر و دستت ندارم از فِتراک

تو را چنان که تویی هر نظر کجا بیند؟

به قدرِ دانشِ خود هر کسی کند ادراک

به چشمِ خَلق، عزیزِ جهان شود حافظ

که بر درِ تو نَهد رویِ مَسکَنَت بر خاک

hezar dashamanam ar mi-konand ghasde halak

garam to dusti az dashamnan nadarm bak

mara omid vesal to zende mi-darad

o gar na har damm az hajr tost bim halak

nafas-nafas agar az bad nashnum buish

zaman-zaman cho gol az gham konam gariban chak

ravad be khuab, do cheshm az khiyal to? hihat

bud sabur, del andar feragh to? hashak

agar to zakham zani, be ke digri marahm

o gar to zhar dahi, be ke digri tariak

bezarbe sayfeka ghatli haiatona abda

leanna ruhya ghad taba an yakuna fedak

'nan mapich ke gar mi-zani be shamshirm

sapar konam sar o dasatat nadarm az fetrak

to ra chenan ke tuii har nazar koja bind?

be ghadr danshe khod har kasi konad adrak

be cheshm khalgh, 'aziz jahan shavad hafez

ke bar dar to nahd ruy maskanat bar khak