Ghazal 298

مقامِ امن و مِیِ بی‌غَش و رفیقِ شَفیق

گَرَت مُدام میسر شود زِهی توفیق

جهان و کارِ جهان جمله هیچ بَر هیچ است

هزار بار من این نکته کرده‌ام تحقیق

دریغ و دَرد که تا این زمان ندانستم

که کیمیایِ سعادتْ رَفیق بود رَفیق

به مَأمَنی رو و فرصت شمُر غنیمتِ وقت

که در کمینگهِ عُمرَند قاطِعانِ طَریق

بیا که توبه ز لَعلِ نگار و خندهٔ جام

حکایتی‌ست که عقلش نمی‌کُند تَصدیق

اگر چه مویِ میانَت به چون منی نرسد

خوش است خاطرم از فکرِ این خیالِ دَقیق

حلاوتی که تو را در چَهِ زَنَخدان است

به کُنهِ آن نرسد، صد هزار فکرِ عمیق

اگر به رنگِ عقیقی شد اشکِ من چه عجب

که مُهرِ خاتمِ لَعلِ تو هست همچو عقیق

به خنده گفت که «حافظ! غلامِ طبعِ توام»

ببین که تا به چه حدم همی کُند تحمیق

maghame amn o mi bi-ghash o rafighe shafigh

garat modam misr shavad zehi tufigh

jahan o kar jahan jamle hich bar hich ast

hezar bar man in nokte karde-am tahghigh

darigh o dard ke ta in zaman nadanasatm

ke kimiaye s'adt rafigh bud rafigh

be maamani ru o farasat shamor ghanimte vaght

ke dar kaminghe 'omrand ghate'ane tarigh

biya ke tobe ze la'l negar o khande jam

hakaiti-st ke 'ghalash nemi-konad tasdigh

agar che muy mianat be chon mani narasad

khosh ast khatarm az fekr in khiyal daghigh

halauti ke to ra dar che zanakhdan ast

be konhe an narasad, sad hezar fekr 'migh

agar be rang 'ghighi shod ashk man che ajab

ke mehr khatme la'l to hast hamcho 'ghigh

be khande goft ke hafez! gholam tab' tavam

bebin ke ta be che hadam hami konad tahmigh