Ghazal 296

طالع اگر مدد دهد، دامنَش آوَرَم به کف

گر بکِشم زهی طرب، ور بکُشد زهی شرف

طرْفِ کرَم ز کَس نبست، این دلِ پُر امیدِ من

گر چه سخن همی بَرَد، قصهٔ من به هر طرف

از خَمِ ابرویِ توام، هیچ گشایشی نشد

وَه که در این خیالِ کَج، عمرِ عزیز شد تلف

ابرویِ دوست کِی شود، دست‌کشِ خیالِ من؟

کس نزده‌ست از این کمان، تیرِ مراد بر هدف

چند به ناز پرورم، مِهرِ بُتانِ سنگ‌دل

یادِ پدر نمی‌کنند، این پسرانِ ناخلف

من به خیالِ زاهدی، گوشه‌نشین و طُرفه آنک

مُغْبَچه‌ای ز هر طرف، می‌زندم به چنگ و دف

بی‌خبرند زاهدان، نقش بخوان و لاتَقُل

مستِ ریاست، محتسب، باده بده و لاتَخَف

صوفی شهر بین که چون، لقمهٔ شُبهه می‌خورد

پاردُمَش دراز باد، آن حَیَوانِ خوش علف

حافظ اگر قدم زنی، در رَهِ خاندان به صِدق

بدرقهٔ رهت شود، همتِ شَحنِهٔ نجف

tal' agar madad dahad, damnash avaram be kaf

gar bakeshm zhi tarab, var bakoshd zhi sharaf

taraf karam ze kas nabasat, in del por omid man

gar che sokhan hami bord, ghesse man be har taraf

az khame abruy tavam, hich gashaishi nashod

vae ke dar in khiyal kaj, 'omr 'aziz shod talaf

abruy dust key shavad, dast-kesh khiyal man?

kas nazde-st az in kaman, tire morad bar hadaf

chand be naz parurm, mehr botane sanag-del

yad padar nemi-konand, in pasrane nakhalf

man be khiyal zahdi, gushe-neshin o torfe ank

moghbache-ey ze har taraf, mi-zanadam be chang o daf

bi-khabaranad zahdan, naghsh bekhaan o lataghol

mast riast, mahatasab, bade bedeh o latakhaf

sufi shahr bin ke chon, lagham-ye shobhe mi-khord

pardomash deraz bad, an hayauane khosh 'laf

hafez agar ghadam zani, dar rah khandan be sedgh

badaragh-ye rahat shavad, hemmat shahne-ye najaf