Ghazal 290

دلم رمیده شد و غافلم منِ درویش

که آن شِکاریِ سرگشته را چه آمد پیش

چو بید بر سرِ ایمانِ خویش می‌لرزم

که دل به دستِ کمان ابرویی‌ست کافِرکیش

خیال حوصلهٔ بحر می‌پزد هیهات

چه‌هاست در سرِ این قطرهٔ محال‌اندیش!

بنازم آن مژهٔ شوخِ عافیت‌کُش را

که موج می‌زندش آبِ نوش، بر سرِ نیش

ز آستینِ طبیبان هزار خون بچکد

گَرَم به تجربه دستی نهند بر دلِ ریش

به کویِ میکده گریان و سرفِکنده رَوَم

چرا که شرم همی آیدم ز حاصلِ خویش

نه عمرِ خِضر بِمانَد، نه مُلکِ اسکندر

نزاع بر سرِ دنیی دون مَکُن درویش

بِدان کمر نرسد دستِ هر گدا حافظ

خزانه‌ای به کف آور ز گنجِ قارون بیش

delam ramide shod o ghafalm man daruish

ke an shekarye saragashte ra che amad pish

cho bid bar sar aimane khish mi-larazam

ke del be dast kaman abruii-st kaferkish

khiyal husal-ye bahar mi-pazad hihat

che-hast dar sar in ghatar-ye mahal-andish!

banazm an mazh-ye shukh 'afit-kesh ra

ke mowj mi-zanadash ab nush, bar sar nish

ze astine tabiban hezar khun bachakad

garam be tajarbe dasti nahanad bar del rish

be kuy meykade garian o sarfekande ravam

chera ke sharam hami aidm ze hasle khish

na 'omr khezr bemanad, na molk asakanadr

naza' bar sar danii dun makon daruish

bedan kamar narasad dast har geda hafez

khazane-ey be kaf aur ze ganj gharun bish