Ghazal 29

ما را زِ خیالِ تو چه پروایِ شراب است؟

خُم گو سر خود گیر، که خُمخانه خراب است

گر خَمر بهشت است بریزید که بی دوست

هر شَربَتِ عَذبَم که دهی، عینِ عذاب است

افسوس که شُد دلبر و در دیدهٔ گریان

تحریرِ خیالِ خطِ او نقشِ بر آب است

بیدار شو ای دیده که ایمن نتوان بود

زین سیلِ دمادم که در این منزلِ خواب است

معشوق عیان می‌گذرد بر تو، ولیکن

اغیار همی‌بیند از آن بسته نقاب است

گل بر رخِ رنگین تو تا لطفِ عرق دید

در آتشِ شوق از غمِ دل، غرقِ گلاب است

سبز است در و دشت بیا تا نگذاریم

دست از سرِ آبی که جهان جمله سراب است

در کُنجِ دِماغم مطلب جای نصیحت

کـ‌این گوشه پر از زمزمهٔ چنگ و رَباب است

حافظ چه شد ار عاشق و رند است و نظرباز

بس طُورِ عجب لازمِ ایامِ شباب است

If, to limit (of his capacity), the Sufi (the ^outward worshipper) drink wine (of love) to him, sweet

may it be! If not, the thought of this work (of love) of his, forgotten be!

That one who can give up a single draft of wine (of sensual pleasure), With the

Beloved of his desire his hand in his bosom, be, Who is that horseman, happy and joyful?

Both worlds, Bound to the fastening of his coat, and to the standard of his shoulder, be. Said our Pir

: — " On the Creator's pen, passed no error: " On his (the Pir's) pure sight, error-covering, afrin be!

...

...

...

...

...

...

ma ra ze khiyal to che paruaye sharab ast?

khom gu sar khod gir, ke khomkhane kharab ast

gar khamr behesht ast barizid ke bi dust

har sharbate 'azbam ke dahi, 'ine 'zab ast

afsus ke shod delbar o dar did-ye garian

tahrire khiyal khat u naghsh bar ab ast

bidar sho ey dide ke aimn natavan bud

zin sile damadm ke dar in manzel khuab ast

ma'shugh 'ian mi-gazarad bar to, valikn

aghiar hami-bind az an baste neghab ast

gol bar rokh rangin to ta lotf 'ragh did

dar atash showgh az gham del, gharghe galab ast

sabaz ast dar o dashat biya ta nagzarim

dast az sar abi ke jahan jamle sarab ast

dar konje demaghm matalab jay nasiht

k-in gushe por az zamazam-ye chang o rabab ast

hafez che shod ar 'ashegh o rend ast o nazarbaz

bas toure ajab lazme ayyam shabab ast