Ghazal 285

در عهدِ پادشاهِ خطابخشِ جُرم پوش

حافظ قَرابه کَش شد و مفتی پیاله نوش

صوفی ز کُنجِ صومعه با پایِ خُم نشست

تا دید محتسب که سَبو می‌کشد به دوش

احوالِ شیخ و قاضی و شُربُ الیَهودِشان

کردم سؤال صبحدم از پیرِ مِی فروش

گفتا نه گفتنیست سخن گرچه محرمی

دَرکَش زبان و پرده نگه دار و مِی بنوش

ساقی بهار می‌رسد و وجهِ مِی نماند

فکری بکن که خونِ دل آمد ز غم به جوش

عشق است و مفلسیّ و جوانیّ و نوبهار

عُذرم پذیر و جرم به ذیلِ کرم بپوش

تا چند همچو شمع زبان آوری کنی؟

پروانهٔ مراد رسید ای مُحِب خموش

ای پادشاهِ صورت و معنی که مثل تو

نادیده هیچ دیده و نشنیده هیچ گوش

چندان بمان که خرقهٔ اَزْرَق کُنَد قبول

بختِ جوانَت از فلکِ پیرِ ژِنده پوش

dar ahd padshah khatabakhshe jorm push

hafez gharabe kesh shod o mafti piyale nush

sufi ze konje some'e ba pay khom nashasat

ta did mahatasab ke sabu mi-kashad be dush

ahuale sheykh o ghazi o shorb alyahudeshan

kardam s'al sabahadam az pir mi farush

gofta na gafatnist sokhan garche maharmi

darkash zaban o parde negah dar o mi banush

saghi bahar mi-resad o vajhe mi namand

fakri bakan ke khun del amad ze gham be jush

'eshgh ast o mafalasayay o javani o nubhar

'ozarm pazir o jaram be zile karam bapush

ta chand hamcho sham' zaban auri koni?

parvane morad resid ey moheb khamush

ey padshah surt o ma'ni ke masal to

nadide hich dide o nashnide hich gush

chandan baman ke kherghe azragh konad ghabul

bakht juanat az falak pir zhende push