Ghazal 284

هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش

گفت ببخشند گنه، مِی بنوش

لطفِ الهی بِکُنَد کارِ خویش

مژدهٔ رحمت برساند سروش

این خِرَدِ خام به میخانه بَر

تا مِیِ لعل آوَرَدَش خون به جوش

گرچه وصالش نه به کوشش دهند

هر قَدَر ای دل که توانی بکوش

لطفِ خدا بیشتر از جرمِ ماست

نکتهٔ سربسته چه دانی؟ خموش

گوشِ من و حلقهٔ گیسویِ یار

رویِ من و خاکِ درِ مِی فروش

رندیِ حافظ نه گناهیست صَعب

با کَرَمِ پادشه عیب پوش

داورِ دین، شاه شجاع، آن که کرد

روحِ قدس حلقهٔ امرش به گوش

ای مَلِکُ العَرش مرادش بده

و از خطرِ چشمِ بَدَش دار گوش

hatfi az gushe meykhane dush

goft babakhashanad gane, mi banush

lotf alhi bekonad kar khish

mozhde rahamat barsand sarush

in kherade kham be meykhane bar

ta mi la'l avaradash khun be jush

garche vasalsh na be kushsh dahanad

har ghadr ey del ke tuani bakush

lotf khoda bishatr az jarme mast

nokte sarabaste che dani? khamush

gush man o halghe gisuye yar

ruy man o khak dar mi farush

rendi hafez na ganahist sa'b

ba karam padshe 'eyb push

daure din, shah shaja', an ke kard

ruhe ghods halghe amarsh be gush

ey molk al'arsh maradsh bedeh

o az khatre cheshm badash dar gush