Ghazal 283

سحر ز هاتفِ غیبم رسید مژده به گوش

که دورِ شاه‌شجاع است، مِی دلیر بنوش

شد آن که اهلِ نظر بر کناره می‌رفتند

هزار گونه سخن در دهان و لب خاموش

به صوتِ چنگ بگوییم آن حکایت‌ها

که از نهفتنِ آن دیگِ سینه می‌زد جوش

شرابِ خانگیِ ترسِ محتسب‌خورده

به رویِ یار بنوشیم و بانگِ نوشانوش

ز کویِ میکده دوشش به دوش می‌بُردند

امامِ شهر که سجاده می‌کشید به دوش

دلا! دلالتِ خیرت کنم به راهِ نجات

مکن به فسق مباهات و زهد هم مَفُروش

محلِ نورِ تَجَلّی‌ست رایِ انور شاه

چو قربِ او طلبی در صفایِ نیّت کوش

به جز ثنایِ جلالش مساز وِردِ ضمیر

که هست گوشِ دلش محرمِ پیامِ سروش

رموزِ مصلحتِ مُلک خسروان دانند

گدایِ گوشه‌نشینی تو حافظا مَخروش

sahar ze hatfe ghibm resid mozhde be gush

ke dowr shah-shaja' ast, mi dalir banush

shod an ke ahl nazar bar kanare mi-rafatanad

hezar gune sokhan dar dahan o lab khamush

be sute chang baguiim an hekayat-ha

ke az nahafatne an dige sine mi-zad jush

sharab khanagye tarse mahatasab-khurde

be ruy yar banushim o bange nushanush

ze kuy meykade dushsh be dush mi-bordand

amame shahr ke sajjade mi-keshid be dush

dala! dalalte khirt konam be rah najat

makon be fasagh mabahat o zohd ham maforush

mahle nur tajalli-st raye anur shah

cho gharbe u talbi dar safaye nayayat kush

be joz sanaye jalalsh masaz verde zamir

ke hast gush dalash maharme piame sarush

ramuze masalahte molk khasruan danand

gadaye gushe-nashini to hafeza makhrush