Ghazal 273

اگر رفیقِ شفیقی، درست پیمان باش

حریفِ خانه و گرمابه و گلستان باش

شِکَنجِ زلفِ پریشان به دستِ باد مده

مگو که خاطرِ عُشّاق، گو پریشان باش

گَرَت هواست که با خِضْر هم‌نشین باشی

نهان ز چشمِ سِکَندَر چو آبِ حیوان باش

زبورِ عشق نوازی نه کارِ هر مرغی است

بیا و نوگُلِ این بلبلِ غزل‌خوان باش

طریقِ خدمت و آیینِ بندگی کردن

خدای را که رها کن به ما و سلطان باش

دگر به صیدِ حرم تیغ برمکش، زنهار

وز آن که با دلِ ما کرده‌ای پشیمان باش

تو شمعِ انجمنی، یک‌زبان و یک‌دل شو

خیال و کوشش پروانه بین و خندان باش

کمالِ دل‌بری و حُسن در نظربازی است

به شیوهٔ نظر، از نادرانِ دوران باش

خموش حافظ و از جورِ یار ناله مکن

تو را که گفت که در رویِ خوب، حیران باش؟

agar rafighe shafighi, darasat piman bash

harife khane o garmabe o golestan bash

shekanje zolf parishan be dast bad made

magu ke khater 'oshshagh, gu parishan bash

garat huast ke ba khezr ham-neshin bashi

nahan ze cheshm sekandar cho ab hiuan bash

zabure 'eshgh nuazi na kar har marghi ast

biya o nugole in bolbol ghazal-khan bash

tarigh khedmat o aiine bandegi karadan

khadai ra ke raha kon be ma o soltan bash

degar be seyd haram tigh baramakash, zanhar

vaz an ke ba del ma karde-ey pashiman bash

to sham' anajamni, yek-zaban o yek-del sho

khiyal o kushsh parvane bin o khandan bash

kamale del-bari o hosn dar nazarbazi ast

be shive nazar, az nadrane duran bash

khamush hafez o az jowr yar nale makon

to ra ke goft ke dar ruy khub, hiran bash?