Ghazal 27

در دیرِ مغان آمد، یارم قدحی در دست

مست از می و میخواران از نرگسِ مستش مست

در نعلِ سمندِ او شکلِ مهِ نو پیدا

وز قدِ بلندِ او بالایِ صنوبر، پست

آخر به چه گویم هست از خود خبرم، چون نیست

وز بَهرِ چه گویم نیست با وی نظرم، چون هست

شمعِ دلِ دمسازم، بنشست چو او برخاست

و افغان ز نظربازان، برخاست چو او بنشست

گر غالیه خوش بو شد، در گیسویِ او پیچید

ور وَسمه کمانکَش گشت، در ابروی او پیوست

بازآی که بازآید عمرِ شدهٔ حافظ

هرچند که ناید باز، تیری که بِشُد از شست

dar deyr moghan amad, yaarm ghadhi dar dast

mast az mi o mikhuaran az narges masatash mast

dar n'le samande u shakle mah now pida

vaz ghad boland u balaye sanubr, pasat

akhar be che guyam hast az khod khabaram, chon nist

vaz bahr che guyam nist ba vai nazaram, chon hast

sham' del damsazm, banashasat cho u barkhast

o afghan ze nazarbazan, barkhast cho u banashasat

gar ghalie khosh bu shod, dar gisuye u pichid

var vasme kamankash gasht, dar abruy u piust

bazai ke bazayad 'omr shad-ye hafez

harachanad ke naid baz, tiri ke beshod az shasat