Ghazal 26

زلف‌آشفته و خِوی‌کرده و خندان‌لب و مست

پیرهن‌چاک و غزل‌خوان و صُراحی در دست

نرگسش عَربده‌جوی و لبش افسوس‌کنان

نیم شب، دوش به بالین من آمد، بنشست

سر فرا گوش من آورد به آوازِ حزین

گفت: ای عاشقِ دیرینهٔ من، خوابت هست؟

عاشقی را که چنین بادهٔ شبگیر دهند

کافر عشق بُوَد گر نشود باده پرست

برو ای زاهد و بر دُردکشان خرده مگیر

که ندادند جز این تُحفه به ما روزِ الست

آن چه او ریخت به پیمانهٔ ما نوشیدیم

اگر از خَمرِ بهشت است وگر بادهٔ مست

خندهٔ جامِ می و زلفِ گره‌گیرِ نگار

ای بسا توبه که چون توبهٔ حافظ بشکست

Ever intoxicated keepeth me the waft of air of the tress-curl of Thine.

Momently ruined maketh me the deceit of the eye of sorcery of Thine.

O Lord! after such patience, one can see a night Whereon, we may

kindle the candle of our eye in the prayer-arch of the eye- brow of Thine.

The black tablet of vision, I hold dear for the sake That to the

soul, it is a book of the picture of the dark mole. of Thine.

If Thou wish perpetually to adorn the world altogether Tell the breeze

that it should uplift awhile the veil from the face of Thine. 5.

And if Thou wish to cast out from the world the custom of effacement

(O true Beloved!) scatter (Thy tress) that it may shed thousands of souls from every hair < of Thine.

Wretched, I and the morning breeze; two heads, revolving without profit

Intoxicated, 1, from the sorcery of the eye of Thine; it, from the perfume of the tress of Thine.

For the kindness of the breeze, I have thanks for the perfume of the (true) Be-

loved, If not, in the morning, from this side, how had been the passing of Thine ?

zolf-ashafte o kheui-karde o khandan-lab o mast

pirahn-chak o ghazal-khan o sorahi dar dast

naragasash 'arabde-jui o labash afsus-kanan

nim shab, dush be balin man amad, banashasat

sar fara gush man avard be auaze hazin

goft: ey 'ashegh dirin-ye man, khuabt hast?

'ashghi ra ke chenin bade shabgir dahanad

kafr 'eshgh bud gar nashavad bade parasat

boro ey zahed o bar doradakshan kharde magir

ke nadadand joz in tohfe be ma ruz alast

an che u rikht be piman-ye ma nushidim

agar az khamre behesht ast vagr bade mast

khande jam mi o zolf gereh-gir negar

ey basa tobe ke chon tobe hafez bashakasat