Ghazal 269

دلا، رَفیقِ سفر بختِ نیکخواهت بس

نسیمِ روضهٔ شیراز، پیکِ راهت بس

دگر ز منزلِ جانان سفر مَکُن درویش

که سِیرِ معنوی و کُنجِ خانقاهت بس

وگر کمین بِگُشایَد غمی ز گوشهٔ دل

حریمِ درگهِ پیرِ مغان، پناهت بس

به صَدرِ مِصْطَبه بنشین و ساغرِ مِی‌ نوش

که این قَدَر ز جهان، کسبِ مال و جاهَت بس

زیادتی مَطَلَب، کار بر خود آسان کن

صُراحیِ مِیِ لعل و بُتی چو ماهَت بس

فلک به مَردمِ نادان دهد زِمامِ مراد

تو اهل فضلی و دانش، همین گناهت بس

هوایِ مسکن مألوف و عهدِ یارِ قدیم

ز رهروانِ سفرکرده، عذرخواهت بس

به مِنَّتِ دگران خو مَکُن که در دو جهان

رضایِ ایزد و اِنعامِ پادشاهت بس

به هیچ وِردِ دگر نیست حاجت ای حافظ

دعایِ نیمْ‌شب و درسِ صبحگاهت بس

dala, rafighe safar bakht nikkhuaht bas

nasim ruz-ye shiraz, pike raht bas

degar ze manzel janan safar makon daruish

ke seire m'nui o konje khanghaht bas

vagr kamin bogshayad ghami ze gushe del

harime darghe pir moghan, panaht bas

be sadre mestabe banshin o saghar mi nush

ke in ghadr ze jahan, kasbe mal o jahat bas

ziadti matalab, kar bar khod asan kon

sorahye mi la'l o boti cho mahat bas

falak be mardom nadan dahad zemame morad

to ahl fazli o dansh, hamin ganaht bas

havaye masakan maluf o ahd yar ghadim

ze rahruane safarakarde, 'zarkhuaht bas

be mennat dagran khu makon ke dar do jahan

razaye aizd o en'ame padshaht bas

be hich verde degar nist hajat ey hafez

do'aye nim-shab o darse sabahgaht bas