Ghazal 268

گُلعِذاری ز گلستانِ جهان ما را بس

زین چمن سایهٔ آن سروِ روان ما را بس

من و همصحبتیِ اهلِ ریا دورَم باد

از گرانانِ جهان، رَطلِ گران ما را بس

قصرِ فردوس به پاداشِ عمل می‌بخشند

ما که رندیم و گدا، دیرِ مُغان ما را بس

بنشین بر لبِ جوی و گذرِ عمر ببین

کاین اشارت ز جهانِ گذران، ما را بس

نقدِ بازارِ جهان بِنگر و آزارِ جهان

گر شما را نه بس این سود و زیان ما را بس

یار با ماست، چه حاجت که زیادت طلبیم؟

دولتِ صحبتِ آن مونسِ جان ما را بس

از درِ خویش خدا را به بهشتم مَفرست

که سرِ کویِ تو از کون و مکان ما را بس

حافظ از مَشْرَبِ قسمت گِلِه ناانصافیست

طبعِ چون آب و غزل‌هایِ روان ما را بس

gol'ezari ze golestan jahan ma ra bas

zin chaman saye an sarv ravan ma ra bas

man o hamashabatye ahl ria duram bad

az garanane jahan, ratle garan ma ra bas

ghasre fardus be padashe 'amal mi-bakhashanad

ma ke randim o geda, deyr moghan ma ra bas

banshin bar lab jui o gozar 'omr bebin

ka'in ashart ze jahan gazran, ma ra bas

naghd bazar jahan benagr o azare jahan

gar shoma ra na bas in sud o zian ma ra bas

yar ba mast, che hajat ke ziadt talbim?

dolat sohbat an munse jan ma ra bas

az dar khish khoda ra be bahashatam mafarast

ke sar kuy to az kun o makan ma ra bas

hafez az mashrabe ghesmat gelee naansafist

tab' chon ab o ghazal-haye ravan ma ra bas