Ghazal 264

خیز و در کاسهٔ زر آبِ طَرَبناک انداز

پیشتر زان که شَوَد کاسهٔ سَر خاک‌ انداز

عاقبت منزلِ ما وادیِ خاموشان است

حالیا غُلغُله در گنبدِ افلاک انداز

چشمِ آلوده‌نظر، از رخِ جانان دور است

بر رخِ او نظر از آینهٔ پاک انداز

به سرِ سبزِ تو ای سرو که گر خاک شَوَم

ناز از سَر بِنِه و سایه بر این خاک انداز

دلِ ما را که ز مارِ سرِ زلفِ تو بِخَست

از لبِ خود به شفاخانهٔ تریاک انداز

مُلکِ این مزرعه دانی که ثباتی ندهد

آتشی از جگرِ جام، در املاک انداز

غسل در اشک زدم کَاهلِ طریقت گویند

پاک شو اول و پس دیده بر آن پاک انداز

یا رب آن زاهدِ خودبین که به جز عیب ندید

دودِ آهیش در آیینهٔ اِدراک انداز

چون گُل از نَکهَتِ او جامه قبا کن حافظ

وین قبا در رَهِ آن قامتِ چالاک انداز

khiz o dar kas-ye zar ab tarabnak andaz

pishatr zan ke shavad kas-ye sar khak andaz

'aghabt manzel ma vaadye khamushan ast

halia gholghole dar ganabde aflak andaz

cheshm alude-nazar, az rokh janan dowr ast

bar rokh u nazar az ayene pak andaz

be sar sabze to ey sarv ke gar khak shavam

naz az sar boneh o saye bar in khak andaz

del ma ra ke ze mare sar zolf to bekhast

az lab khod be shafakhan-ye tariak andaz

molk in mazar'e dani ke sabati nadahad

atshi az jegar jam, dar amlak andaz

ghasal dar ashk zadam kaahle tarighat guind

pak sho avval o pas dide bar an pak andaz

ya rab an zahed khudbin ke be joz 'eyb nadid

dude ahish dar aiin-ye edrak andaz

chon gol az nakhate u jame ghaba kon hafez

vin ghaba dar rah an ghamte chalak andaz