Ghazal 260

ای سروِ نازِ حُسن که خوش می‌روی به ناز

عُشّاق را به نازِ تو هر لحظه صد نیاز

فرخنده باد طلعتِ خوبت که در ازل

بُبْریده‌اند بر قدِ سَرْوَت قبایِ ناز

آن را که بویِ عَنبر زلفِ تو آرزوست

چون عود گو بر آتشِ سودا بسوز و ساز

پروانه را ز شمع بُوَد سوزِ دل، ولی

بی شمعِ عارضِ تو دلم را بُوَد گداز

صوفی که بی تو توبه ز مِی کرده بود، دوش

بِشْکَست عهد، چون درِ میخانه دید باز

از طعنهٔ رقیب نگردد عیارِ من

چون زر اگر برَند مرا درِ دهانِ گاز

دل کز طوافِ کعبهٔ کویت وقوف یافت

از شوقِ آن حریم ندارد سرِ حجاز

هر دَم به خونِ دیده چه حاجت وضو؟ چو نیست

بی طاقِ ابروی تو، نمازِ مرا جواز

چون باده باز بر سرِ خُم رفت کف‌زنان

حافظ که دوش از لبِ ساقی شنید راز

ey sarv naz hosn ke khosh mi-ruy be naz

'oshshagh ra be naz to har lahze sad niaz

farakhande bad tal'te khubt ke dar azal

bobride-and bar ghad sarvat ghabaye naz

an ra ke buy 'anabr zolf to arzust

chon 'ud gu bar atash suda basuz o saz

parvane ra ze sham' bud suz del, vali

bi sham' 'arze to delam ra bud gadaz

sufi ke bi to tobe ze mi karde bud, dush

beshkast ahd, chon dar meykhane did baz

az t'n-ye raghib nagaradad 'iare man

chon zar agar barand mara dar dahan gaz

del kaz tuafe k'b-ye kuit vaghuf yaaft

az showgh an harim nadarad sar hajaz

har dam be khun dide che hajat vazu? cho nist

bi taghe abruy to, namaz mara juaz

chon bade baz bar sar khom raft kaf-zanan

hafez ke dush az lab saghi shenid raz