Ghazal 259

منم که دیده به دیدارِ دوست کردم باز

چه شُکر گویَمَت ای کارسازِ بنده نواز

نیازمندِ بلا گو رخ از غبار مَشوی

که کیمیایِ مراد است، خاکِ کویِ نیاز

ز مشکلاتِ طریقت عِنان مَتاب ای دل

که مردِ راه نَیَندیشَد از نَشیب و فَراز

طهارت ار نه به خونِ جگر کُنَد عاشق

به قولِ مُفتیِ عشقش درست نیست نماز

در این مُقامِ مجازی به جز پیاله مگیر

در این سراچهٔ بازیچه، غیرِ عشق مَباز

به نیمْ بوسه دعایی بخر ز اهلِ دلی

که کِیدِ دشمنت از جان و جسم دارد باز

فِکَنْد زمزمهٔ عشق در حجاز و عراق

نوایِ بانگِ غزلهایِ حافظ از شیراز

manam ke dide be didare dust kardam baz

che shokr guyamat ey karsaze bande nuaz

niazamande bala gu rokh az ghabar mashui

ke kimiaye morad ast, khak kuy niaz

ze mashaklate tarighat 'enan matab ey del

ke marde rah nayandishad az nashib o faraz

tahart ar na be khun jegar konad 'ashegh

be ghule mofatye 'shaghash darasat nist namaz

dar in moghame majazi be joz piyale magir

dar in sarach-ye baziche, gheyr 'eshgh mabaz

be nim buse d'aii bakhar ze ahl deli

ke keide dashamanat az jan o jasam darad baz

fekand zamazam-ye 'eshgh dar hajaz o 'ragh

nuaye bange ghazalhaye hafez az shiraz