Ghazal 256

نصیحتی کُنَمَت بشنو و بهانه مَگیر

هر آنچه ناصِحِ مُشْفِق بگویَدَت بپذیر

ز وصلِ رویِ جوانان تَمَتُّعی بردار

که در کمینگهِ عمر است مَکرِ عالَمِ پیر

نَعیم هر دو جهان پیش عاشقان بجوی

که این متاعِ قلیل است و آن عَطایِ کثیر

معاشری خوش و رودی بساز می‌خواهم

که دردِ خویش بگویم به نالهٔ بَم و زیر

بر آن سَرَم که نَنوشَم مِی و گُنَه نکنم

اگر موافقِ تدبیرِ من شَوَد تقدیر

چو قسمتِ ازلی بی‌حضورِ ما کردند

گر اندکی نه به وِفقِ رضاست خرده مگیر

چو لاله در قَدَحم ریز ساقیا مِی و مُشک

که نقشِ خالِ نگارم نمی‌رود ز ضمیر

بیار ساغرِ دُرِّ خوشاب ای ساقی

حسود گو کَرَمِ آصفی ببین و بمیر

به عزمِ توبه نهادم قدح ز کف صد بار

ولی کرشمهٔ ساقی نمی‌کُنَد تقصیر

مِی دوساله و محبوبِ چارده ساله

همین بس است مرا صُحبتِ صَغیر و کَبیر

دل رمیدهٔ ما را که پیش می‌گیرد؟

خبر دهید به مجنونِ خسته از زنجیر

حدیثِ توبه در این بزمگه مگو حافظ

که ساقیان کمان ابرویَت زَنَند به تیر

nasihti konamat beshno o bahane magir

har anche nasehe moshfegh baguyadat bapzir

ze vasl ruy juanan tamatto'i bardar

ke dar kaminghe 'omr ast makre 'alam pir

na'im har do jahan pish 'asheghan bajui

ke in mata'e ghalil ast o an 'ataye kasir

m'ashri khosh o rudi besaz mi-khaaham

ke dard khish baguim be nale bam o zir

bar an saram ke nanusham mi o gonae nakanam

agar muafghe tadbire man shavad taghdir

cho ghesmat azli bi-hozur ma karadanad

gar anadki na be vefghe razast kharde magir

cho lale dar ghadahm riz saghiya mi o moshk

ke naghsh khal nagarm nemi-ravad ze zamir

biyar saghar dar khushab ey saghi

hasud gu karam asfi bebin o bamir

be 'zame tobe nahadm ghadah ze kaf sad bar

vali kereshme saghi nemi-konad taghsir

mi dusale o mahbube charde sale

hamin bas ast mara sohbat saghir o kabir

del ramid-ye ma ra ke pish mi-girad?

khabar dahid be majnune khaste az zanjir

hadis tobe dar in bazamge magu hafez

ke saghian kaman abruyat zanand be tir