Ghazal 253

ای خُرَّم از فروغِ رُخَت لاله زارِ عمر

بازآ که ریخت بی گُلِ رویت بهارِ عمر

از دیده گر سرشک چو باران چِکَد رواست

کاندر غمت چو برق بِشُد روزگارِ عمر

این یک دو دَم که مهلتِ دیدار ممکن است

دریاب کارِ ما که نه پیداست کارِ عمر

تا کی مِی صَبوح و شِکرخوابِ بامداد

هشیار گَرد، هان که گذشت اختیارِ عمر

دی در گذار بود و نظر سویِ ما نکرد

بیچاره دل که هیچ ندید از گذارِ عمر

اندیشه از محیطِ فنا نیست هر که را

بر نقطهٔ دهانِ تو باشد مدارِ عمر

در هر طرف ز خیلِ حوادث کمین‌گهیست

زان رو عِنان‌گسسته دَوانَد سوارِ عمر

بی عمر زنده‌ام من و این بس عجب مدار

روز فِراق را که نَهَد در شمارِ عمر

حافظ سخن بگوی که بر صفحهٔ جهان

این نقش مانَد از قَلَمَت یادگارِ عمر

That one is not the beloved, who

hath (only) a hair and a waist:

The wise bird (the lover, sincere in love's claim) goeth not, song-singing, in its

sward (of beauty), Every spring (beloved) in whose rear, an autumn (of effacement) hath.

From thee, who taketh the ball of beauty, when (even) the (refulgent) sun

here Is'not a horseman, that in his hand, a rein (of choice) hath ?

To the claimant, say: — " To Hafiz, boast not thy

jest and subtlety:" A tongue and an explanation our reed also hath.

...

...

...

...

...

ey khorram az farughe rakht lale zare 'omr

baza ke rikht bi gol ruit bahare 'omr

az dide gar sarashak cho baran chekad ruast

kanadr ghamat cho baragh beshod ruzegar 'omr

in yek do dam ke mahalte didar mamakan ast

daryab kar ma ke na pidast kar 'omr

ta key mi sabuh o shekarkhuabe bamdad

hashiar gard, han ke gazashat akhtiare 'omr

di dar gazar bud o nazar suye ma nakard

bichare del ke hich nadid az gazare 'omr

andishe az mahite fana nist har ke ra

bar naghat-ye dahan to bashad madar 'omr

dar har taraf ze khile huads kamin-ghist

zan ru 'enan-gasaste dauanad suare 'omr

bi 'omr zende-am man o in bas ajab madar

ruz feragh ra ke nahad dar shamare 'omr

hafez sokhan bagui ke bar safah-ye jahan

in naghsh manad az ghalamat yaadgare 'omr