Ghazal 247

صبا ز منزلِ جانان گذر دریغ مدار

وز او به عاشقِ بی‌دل خبر دریغ مدار

به شُکرِ آن که شِکُفتی به کامِ بخت ای گل

نسیمِ وصل ز مرغِ سحر دریغ مدار

حریفِ عشقِ تو بودم چو ماهِ نو بودی

کنون که ماهِ تمامی نظر دریغ مدار

جهان و هر چه در او هست سهل و مختصر است

ز اهلِ معرفت این مختصر دریغ مدار

کنون که چشمهٔ قند است لعلِ نوشین‌ات

سخن بگوی و ز طوطی، شِکَر دریغ مدار

مکارمِ تو به آفاق می‌بَرَد شاعر

از او وظیفه و زادِ سفر دریغ مدار

چو ذکرِ خیر طلب می‌کنی سخن این است

که در بهایِ سخن سیم و زر دریغ مدار

غبارِ غم بِرَوَد، حال خوش شود حافظ

تو آبِ دیده از این ره‌گذر دریغ مدار

By concord with darkish beauty, the world Thy beauty. took. Yes

by concord, the world one can take. The revealing of the mysteries of the Khilvatis, the candle wished to make: Thanks to God! that its tongue (the candle's wick), the heart's desire— kindicu.

The rose (the Arif) wished to boast of the colour and the perfume of the Friend (God)

In jealousy of it, its breath, in its mouth the breeze (of love) took.

...

...

...

...

...

...

saba ze manzel janan gozar darigh madar

vaz u be 'ashegh bi-del khabar darigh madar

be shokr an ke shekofti be kam bakht ey gol

nasim vasl ze morgh sahar darigh madar

harife 'eshgh to budam cho mah now budi

konun ke mah tamami nazar darigh madar

jahan o har che dar u hast shal o makhatasar ast

ze ahl ma'refat in makhatasar darigh madar

konun ke chasham-ye ghanad ast la'l nushin-at

sokhan bagui o ze tuti, shokr darigh madar

makarme to be afagh mi-bord sha'r

az u vazife o zade safar darigh madar

cho zakre khir talab mi-koni sokhan in ast

ke dar bahaye sokhan sim o zar darigh madar

ghabare gham beravad, hal khosh shavad hafez

to ab dide az in rah-gozar darigh madar