Ghazal 238

جهان بر ابرویِ عید از هِلال وَسمه کشید

هِلال عید در ابرویِ یار باید دید

شکسته گشت چو پشتِ هلال قامتِ من

کمانِ ابرویِ یارم چو وَسمه بازکشید

مگر نسیمِ خَطَت صبح در چمن بگذشت

که گُل به بویِ تو بر تن چو صبح جامه درید

نبود چنگ و رَباب و نَبید و عود، که بود

گِلِ وجودِ من آغشتهٔ گلاب و نَبید

بیا که با تو بگویم غمِ ملالتِ دل

چرا که بی تو ندارم مَجالِ گفت و شَنید

بهایِ وصلِ تو گر جان بُوَد خریدارم

که جنسِ خوب مُبَصِّر به هر چه دید خرید

چو ماهِ روی تو در شامِ زلف می‌دیدم

شبم به رویِ تو روشن چو روز می‌گردید

به لب رسید مرا جان و برنیامد کام

به سر رسید امید و طلب به سر نرسید

ز شوقِ رویِ تو حافظ نوشت حرفی چند

بخوان ز نظمش و در گوش کن چو مروارید

jahan bar abruy 'id az helal vasme keshid

helal 'id dar abruy yar bayad did

shekaste gasht cho posht halal ghamte man

kaman abruy yaarm cho vasme bazakshid

magar nasim khatat sobh dar chaman bagazashat

ke gol be buy to bar tan cho sobh jame darid

nabud chang o rabab o nabid o 'ud, ke bud

gol vajude man aghashat-ye galab o nabid

biya ke ba to baguim gham malalte del

chera ke bi to nadarm majale goft o shenid

bahaye vasl to gar jan bud kharidarm

ke janse khub mobasser be har che did kharid

cho mah ruy to dar shame zolf mi-didam

shabam be ruy to roshan cho ruz mi-gardid

be lab resid mara jan o barniamd kam

be sar resid omid o talab be sar narsid

ze showgh ruy to hafez nusht harfi chand

bekhaan ze nazamash o dar gush kon cho maruarid