Ghazal 232

بر سرِ آنم که گر ز دست برآید

دست به‌کاری زنم که غصّه سرآید

خلوتِ دل نیست جایِ صحبتِ اَضداد

دیو چو بیرون رود فرشته درآید

صحبت حُکّام ظلمتِ شبِ یلداست

نور ز خورشید جوی بو که برآید

بر درِ اربابِ بی‌مروّتِ دنیا

چند نشینی که خواجه کی به درآید

تَرکِ گدایی مکن که گنج بیابی

از نظرِ رهرُوی که در گذر آید

صالح و طالِح مَتاعِ خویش نمودند

تا که قبول افتد و که در نظر آید

بلبلِ عاشق تو عمر خواه که آخِر

باغ شود سبز و شاخِ گُل به بر‌آید

غفلتِ حافظ در این سراچه عجب نیست

هر که به میخانه رفت بی‌خبر آید

bar sar anm ke gar ze dast barayad

dast be-kari zanam ke ghosse saraid

khalvat del nist jay sohbat azdad

diu cho birun ravad farashte daraid

sohbat hokkam zalamte shab yaldast

nur ze khorshid jui bu ke barayad

bar dar arbabe bi-maravavte donya

chand nashini ke khaje key be daraid

tork gadaii makon ke ganj biabi

az nazar rahroui ke dar gozar ayad

salh o taleh mata'e khish namudand

ta ke ghabul oftad o ke dar nazar ayad

bolbol 'ashegh to 'omr khah ke akhar

bagh shavad sabaz o shakhe gol be bar-ayad

ghafalte hafez dar in sarache ajab nist

har ke be meykhane raft bi-khabar ayad