Ghazal 227

گر چه بر واعظِ شهر این سخن آسان نشود

تا ریا وَرزَد و سالوس مسلمان نشود

رندی آموز و کَرَم کُن که نه چندان هنر است

حَیَوانی که ننوشد مِی و انسان نشود

گوهرِ پاک بِباید که شود قابلِ فیض

ور نه هر سنگ و گِلی، لؤلؤ و مرجان نشود

اسمِ اعظم بِکُنَد کارِ خود ای دل! خوش باش

که به تَلبیس و حیَل، دیو مسلمان نشود

عشق می‌ورزم و امّید که این فَنِّ شریف

چون هنرهایِ دگر، موجب حِرمان نشود

دوش می‌گفت که «فردا بدهم کامِ دلت»

سببی ساز خدایا که پشیمان نشود

حُسنِ خُلقی ز خدا می‌طلبم خویِ تو را

تا دگر خاطرِ ما از تو پریشان نشود

ذره را تا نَبوَد همّتِ عالی حافظ

طالبِ چشمهٔ خورشیدِ درخشان نشود

gar che bar vaa'ze shahr in sokhan asan nashavad

ta ria varzad o salus masalman nashavad

rendi amuz o karam kon ke na chandan honar ast

hayauani ke nanushd mi o ansan nashavad

gohar pak bebaid ke shavad ghable feyz

var na har sanag o geli, l'l' o marjan nashavad

asme a'zam bekonad kar khod ey del! khosh bash

ke be talbis o hayal, diu masalman nashavad

'eshgh mi-varazm o omid ke in fanne sharif

chon hanarhaye degar, mujb herman nashavad

dush mi-goft ke farda badaham kam dalat

sabbi saz khadaia ke pashiman nashavad

hosn kholghi ze khoda mi-talabam khuye to ra

ta degar khater ma az to parishan nashavad

zare ra ta nabud hemmat 'ali hafez

talbe chasham-ye khorshid darakhshan nashavad