Ghazal 222

از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برود

نرود کارش و آخِر به خجالت برود

کاروانی که بُوَد بدرقه‌اش حفظِ خدا

به تَجَمُّل بنشیند، به جَلالت برود

سالک از نورِ هدایت بِبَرَد راه به دوست

که به جایی نرسد گر به ضَلالت برود

کامِ خود آخرِ عمر از مِی و معشوق بگیر

حیفِ اوقات که یک سر به بطالت برود

ای دلیلِ دلِ گم‌گشته! خدا را مددی

که غریب اَر نَبَرَد رَه، به دلالت برود

حکمِ مستوری و مستی همه بر خاتِمَت است

کس ندانست که آخِر به چه حالت برود

حافظ از چشمهٔ حکمت به کف آور جامی

بو که از لوحِ دلت نقشِ جهالت برود

az sar kuy to har ku be malalt barud

naravad karsh o akhar be khajalt barud

karuani ke bud badarghe-ash hafze khoda

be tajammol banshind, be jalalt barud

salek az nur hadait bebarad rah be dust

ke be jaii narasad gar be zalalt barud

kam khod akhar 'omr az mi o ma'shugh bagir

hife aughat ke yek sar be batalt barud

ey dalile del gam-gashte! khoda ra maddi

ke gharib ar nabarad rah, be dalalt barud

hokm masturi o masti hame bar khatemat ast

kas nadanast ke akhar be che halt barud

hafez az chasham-ye hekmat be kaf aur jami

bu ke az luhe dalat naghsh jahalt barud