Ghazal 221

چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد

ور آشتی طلبم با سرِ عِتاب رَوَد

چو ماهِ نو رَهِ بیچارگانِ نَظّاره

زَنَد به گوشهٔ ابرو و در نقاب رود

شبِ شراب خرابم کُنَد به بیداری

وگر به روز شکایت کنم به خواب رود

طریقِ عشق پرآشوب و فتنه است ای دل

بیفتد آن که در این راه با شتاب رود

گدایی درِ جانان به سلطنت مفروش

کسی ز سایهٔ این در به آفتاب رود؟

سوادِ نامهٔ مویِ سیاه چون طی شد

بَیاض کم نَشَوَد گر صد انتخاب رود

حباب را چو فِتَد بادِ نخوت اندر سر

کلاه داریَش اندر سرِ شراب رود

حجابِ راه تویی حافظ از میان برخیز

خوشا کسی که در این راه بی‌حجاب رود

cho dast bar sar zalafash zanam be tab ravad

var ashti talabam ba sar 'etab ravad

cho mah now rah bichargane nazzare

zanad be gushe abru o dar neghab ravad

shab sharab kharabm konad be bidari

vagr be ruz shakait konam be khuab ravad

tarigh 'eshgh parashub o fetne ast ey del

bifatd an ke dar in rah ba shetab ravad

gadaii dar janan be salatanat mafrush

kasi ze saye in dar be aftab ravad?

suade name muy siyah chon ti shod

baiaz kam nashavad gar sad anatkhab ravad

habab ra cho fetad bad nakhut andar sar

kalae daryash andar sar sharab ravad

hajabe rah tuii hafez az miyan barkhiz

khusha kasi ke dar in rah bi-hajab ravad