Ghazal 22

چو بشنوی سخنِ اهلِ دل، مگو که خطاست

سخن‌شناس نه‌ای، جان من! خطا این جاست

سرم به دنیی و عقبی فرو نمی‌آید

تبارک الله ازین فتنه‌ها که در سرِ ماست

در اندرونِ منِ خسته‌دل ندانم کیست!

که من خموشم و او در فغان و در غوغاست

دلم ز پرده برون شد، کجایی ای مطرب؟

بنال، هان که از این پرده، کارِ ما به نواست

مرا به کارِ جهان هرگز التفات نبود

رخِ تو در نظرِ من چنین خوشش آراست

نخفته‌ام ز خیالی که می‌پزد دلِ من

خمارِ صد شبه دارم شراب‌خانه کجاست؟

چنین که صومعه آلوده شد ز خونِ دلم

گَرَم به باده بشویید، حق به دستِ شماست

از آن به دیرِ مغانم عزیز می‌دارند

که آتشی که نمیرد، همیشه در دلِ ماست

چه ساز بود که در پرده می‌زد آن مطرب

که رفت عمر و هنوزم دماغ پُر ز هواست

ندای عشق تو دیشب در اندرون دادند

فضایِ سینهٔ حافظ هنوز پر ز صداست

cho bashnui sokhan ahl del, magu ke khatast

sokhan-shanas na-ey, jan man! khata in jast

saram be danii o 'ghabi faru nemi-ayad

tabark allah azin fetne-ha ke dar sar mast

dar anadrune man khaste-del nadanm kist!

ke man khamushm o u dar faghan o dar ghughast

delam ze parde birun shod, kajaii ey motreb?

banal, han ke az in parde, kar ma be nuast

mara be kar jahan hargez alatfat nabud

rokh to dar nazar man chenin khushsh arast

nakhafte-am ze khiali ke mi-pazad del man

khamare sad shabe daram sharab-khane kojast?

chenin ke some'e alude shod ze khun delam

garam be bade bashuiid, hagh be dast shamast

az an be deyr maghanm 'aziz mi-darand

ke atshi ke namirad, hamishe dar del mast

che saz bud ke dar parde mi-zad an motreb

ke raft 'omr o hanuzm damagh por ze huast

nadai 'eshgh to dishb dar anadrun dadand

fazaye sine hafez hanuz por ze sadast