Ghazal 218

در ازل هر کو به فیضِ دولت ارزانی بُوَد

تا ابد جامِ مرادش همدمِ جانی بُوَد

من همان ساعت که از مِی خواستم شد توبه کار

گفتم این شاخ ار دهد باری، پشیمانی بُوَد

خود گرفتم کَافکَنَم سجاده چون سوسن به دوش

همچو گُل بر خِرقه رنگِ مِی مسلمانی بُوَد

بی چراغِ جام در خلوت نمی‌یارم نشست

زان که کُنجِ اهلِ دل باید که نورانی بُوَد

همتِ عالی طلب جامِ مُرَصَّع گو مباش

رند را آبِ عِنَب یاقوتِ رُمّانی بُوَد

گرچه بی‌سامان نماید کارِ ما، سهلش مبین

کاندر این کشور گدایی، رَشکِ سلطانی بُوَد

نیک نامی خواهی ای دل با بَدان صحبت مدار

خودپسندی جانِ من بُرهانِ نادانی بُوَد

مجلسِ اُنس و بهار و بحثِ شعر اندر میان

نَستَدَن جامِ مِی از جانان گران جانی بُوَد

دی عزیزی گفت حافظ می‌خورد پنهان شراب

ای عزیزِ من! نه عیب آن بِه که پنهانی بود؟

dar azal har ku be feyz dolat arzani bud

ta abad jam maradsh hamadme jani bud

man haman sa't ke az mi khuasatm shod tobe kar

goftam in shakh ar dahad bari, pashimani bud

khod garafatam kaafkanam sajjade chon susn be dush

hamcho gol bar kherghe rang mi masalmani bud

bi cheragh jam dar khalvat nemi-yaarm nashasat

zan ke konje ahl del bayad ke nurani bud

hemmat 'ali talab jam morassa' gu mabash

rend ra ab 'enab yaaghute rommani bud

garche bi-saman nemayad kar ma, shalash mabin

kanadr in kashur gadaii, rashke saltani bud

nik nami khaahi ey del ba bedan sohbat madar

khudapasandi jan man borhane nadani bud

majles ons o bahar o bahse she'r andar miyan

nastadan jam mi az janan garan jani bud

di 'zizi goft hafez mi-khord penhan sharab

ey 'aziz man! na 'eyb an be ke panhani bud?