Ghazal 216

آن یار کز او خانهٔ ما جایِ پَری بود

سر تا قدمش چون پَری از عیب بَری بود

دل گفت فروکش کنم این شهر به بویش

بیچاره ندانست که یارش سفری بود

تنها نه ز رازِ دلِ من پرده برافتاد

تا بود فلک، شیوهٔ او پرده‌دری بود

منظورِ خردمندِ من آن ماه که او را

با حُسنِ ادب شیوهٔ صاحب‌نظری بود

از چنگِ مَنَش اختر بَدمِهر به در برد

آری چه کنم؟ دولتِ دورِ قمری بود

عُذری بِنِه ای دل، که تو درویشی و او را

در مملکتِ حُسن سَرِ تاجْوَری بود

اوقاتِ خوش آن بود که با دوست به سر رفت

باقی همه بی‌حاصلی و بی‌خبری بود

خوش بود لبِ آب و گل و سبزه و نسرین

افسوس که آن گنجِ روان رهگذری بود

خود را بکش ای بلبل از این رشک که گُل را

با بادِ صبا وقتِ سحر جلوه‌گری بود

هر گنجِ سعادت که خدا داد به حافظ

از یُمنِ دعایِ شب و وِردِ سَحَری بود

an yar kaz u khane ma jay pari bud

sar ta ghadamash chon pari az 'eyb bari bud

del goft faruksh konam in shahr be buish

bichare nadanast ke yaarsh safri bud

tanha na ze raz del man parde baraftad

ta bud falak, shive u parde-dari bud

manzure kharadamande man an mah ke u ra

ba hosn adb shive saheb-nazri bud

az chang manash akhatr badmehr be dar bord

ari che konam? dolat dowr ghamri bud

'ozri boneh ey del, ke to daruishi o u ra

dar mamalakte hosn sar tajvari bud

aughate khosh an bud ke ba dust be sar raft

baghi hame bi-hasli o bi-khabri bud

khosh bud lab ab o gol o sabze o nasrin

afsus ke an ganj ravan rahagazri bud

khod ra bekesh ey bolbol az in rashak ke gol ra

ba bad saba vaght sahar jelve-gari bud

har ganj s'adt ke khoda dad be hafez

az yomne do'aye shab o verde sahari bud