Ghazal 214

دیدم به خوابِ خوش که به دستم پیاله بود

تعبیر رفت و کار به دولت حواله بود

چل سال رنج و غصّه کشیدیم و عاقبت

تدبیرِ ما به دستِ شرابِ دوساله بود

آن نافهٔ مراد که می‌خواستم ز بخت

در چینِ زلفِ آن بتِ مشکین کُلاله بود

از دست برده بود خمارِ غمم سحر

دولت مساعد آمد و مِی در پیاله بود

بر آستانِ میکده خون می‌خورم مدام

روزیِّ ما ز خوانِ قَدَر این نَواله بود

هر کو نکاشت مِهر و ز خوبی گُلی نچید

در رهگذارِ باد نگهبانِ لاله بود

بر طَرْفِ گلشنم گذر افتاد وقتِ صبح

آن دَم که کارِ مرغِ سحر آه و ناله بود

دیدیم شعرِ دلکش حافظ به مدحِ شاه

یک بیت از این قصیده به از صد رساله بود

آن شاهِ تندحمله که خورشیدِ شیرگیر

پیشش به روزِ معرکه کمتر غزاله بود

didam be khuabe khosh ke be dasatam piyale bud

t'bir raft o kar be dolat huale bud

chal sal ranaj o ghosse kashidim o 'aghabt

tadbire ma be dast sharab dusale bud

an nafe morad ke mi-khuasatm ze bakht

dar chine zolf an bate moshkin kolale bud

az dast barde bud khamare ghamam sahar

dolat masa'd amad o mi dar piyale bud

bar astan meykade khun mi-khurm modam

ruzi ma ze khan ghadr in nauale bud

har ku nakasht mehr o ze khubi goli nachid

dar rahagzare bad naghbane lale bud

bar taraf galashanam gozar oftad vaght sobh

an dam ke kar morgh sahar ah o nale bud

didim she'r dalakash hafez be madhe shah

yek bit az in ghaside be az sad rasale bud

an shah tanadahamle ke khorshid shirgir

pishsh be ruz m'rake kamatar ghazale bud