Ghazal 213

گوهرِ مخزنِ اسرار همان است که بود

حُقِّهٔ مِهر بدان مُهر و نشان است که بود

عاشقان زُمرهٔ اربابِ امانت باشند

لاجرم چشمِ گهربار همان است که بود

از صبا پرس که ما را همه شب تا دمِ صبح

بویِ زلفِ تو همان مونسِ جان است که بود

طالب لعل و گهر نیست وگرنه خورشید

هم‌چُنان در عملِ معدن و کان است که بود

کشتهٔ غمزهٔ خود را به زیارت دریاب

زانکه بیچاره همان دل‌نگران است که بود

رنگِ خونِ دلِ ما را که نهان می‌داری

همچنان در لبِ لعلِ تو عیان است که بود

زلفِ هندویِ تو گفتم که دگر رَه نزند

سال‌ها رفت و بدان سیرت و سان است که بود

حافظا بازنما قصه خونابهٔ چشم

که بر این چشمه همان آبِ روان است که بود

gohar makhazne asrar haman ast ke bud

hoghghe-ye mehr bedan mehr o neshan ast ke bud

'asheghan zomar-ye arbabe amant bashand

lajarm cheshm gharbar haman ast ke bud

az saba paras ke ma ra hame shab ta dam sobh

buy zolf to haman munse jan ast ke bud

talb la'l o ghar nist vagarne khorshid

ham-chenan dar 'amal m'dan o kan ast ke bud

kashat-ye ghamze khod ra be ziart daryab

zanke bichare haman del-nagran ast ke bud

rang khun del ma ra ke nahan mi-dari

hamachnan dar lab la'l to 'ian ast ke bud

zolf handuye to goftam ke degar rah nazanad

sal-ha raft o bedan sirt o san ast ke bud

hafeza bazanma ghesse khunab-ye cheshm

ke bar in chashme haman ab ravan ast ke bud